2 hasil
  • man.cung
    a mancung: urung ulun ene — hidung orang itu mancung;
    ki.na.man.cung
    v dimancungkan: urungyo ene ~ hidungnya itu dimancungkan

  • mancung  mancung: idung --         hidung mancung; -- sunggu idungmu   mancung sekali hidungmu